Sunrise Reflecties: Niet duwen, maar zeilen
Over vertrouwen, ritme en bewust leven in een wereld die altijd haast heeft
Door Maureen van de Lustgraaf
Soms ontstaan woorden niet door lang nadenken.
Ze komen gewoon.
Tijdens een wandeling.
Of terwijl je naar de zee kijkt.
Alsof iets van binnen even gezegd wil worden.
Vanmorgen gebeurde dat bij mij.
Rivierlandschap in Casamance, Senegal.
Niet duwen, maar zeilen
In een wereld waar veel moet, waarin je maar doorgaat en doorgaat. Waarin alles snel gaat en ook moet gaan want anders duurt het te lang. Herken je dat?
Soms zit ik op het strand al kijkend naar de golven die rustig en kabbelend kunnen komen en gaan. Is er meer wind, dan hogere golven met meer kracht slaan ze zich naar en over de vorige kustlijn.
Het ritme van de zee, de natuur. Geen moeten en dwingen, maar gewoon komen en gaan.
Is het niet zo dat mensen te veel willen en wel NU. En maar duwen en duwen. Het moet er NU zijn, ik heb het NU nodig en anders dan…
We blijven maar duwen en duwen.
Maar eigenlijk werkt dat tegendraads, want het gaat er niet sneller zijn als je duwt.
Zijn we het verleerd om de dingen gewoon te laten komen? Waar is het contact met het ritme. Het ritme van de natuur, het ritme van de maatschappij, het ritme van jou.
We zitten in een razend snelle trein, die zich vooruit duwt en stuwt en daar doen we allemaal aan mee. Totdat je beseft… kalm, kalm, vertrouw… het komt goed.
Een uitspraak van mijn lieve moedertje:
“Alles komt goed.”
En ja dat is zo, 100 pct waar. Alles komt goed, ook in deze wereld. We zijn alleen verleerd te aanschouwen, het te laten zijn.
Kijk naar wat er gebeurt vanuit een ander perspectief, dan ziet de wereld er anders uit.
Kijk naar kinderen, ons prachtige voorbeeld. Elke dag een nieuwe frisse dag; wat ga ik vandaag ontdekken?
Laten we meer kijken door die ogen en het leven gaan ontdekken. Elke dag opnieuw.
Niet duwen, maar zeilen…
Voelt anders toch.
Heb het fijn vandaag.
Waarom duwen we eigenlijk zo veel?
Als je er even rustig naar kijkt, is het eigenlijk best bijzonder.
We hebben als mens een soort gewoonte ontwikkeld om het leven te willen afdwingen.
We denken vaak dat als we maar hard genoeg werken, genoeg nadenken, genoeg plannen of genoeg controle houden, dat de dingen dan sneller of beter zullen gaan.
Maar het leven werkt niet altijd zo.
Soms gebeurt juist het tegenovergestelde.
Hoe harder je duwt, hoe meer weerstand er lijkt te ontstaan.
Hoe meer je probeert te forceren, hoe verder iets soms van je af lijkt te bewegen.
En toch blijven we het doen.
Niet omdat we het willen, maar omdat we het zo geleerd hebben.
We hebben geleerd dat stilvallen gevaarlijk is.
Dat vertragen betekent dat je achterblijft.
Dat vertrouwen naïef is.
Maar als je naar de natuur kijkt, zie je iets heel anders.
De natuur duwt niet
De zee haast zich niet.
Een zonsopgang komt niet eerder omdat wij ongeduldig zijn.
Een vrucht rijpt niet sneller omdat wij eraan trekken.
De natuur beweegt in ritme.
Eb en vloed.
Dag en nacht.
Seizoenen die komen en gaan.
De Batangworo boom in Abene – een plek waar natuur, verhalen en ritme samenkomen.
Alles heeft een eigen timing.
En misschien zijn wij als mens een beetje vergeten dat wij daar ook onderdeel van zijn.
We proberen vaak te leven alsof wij buiten dat ritme staan.
Alsof wij de klok kunnen versnellen.
Alsof alles maakbaar is.
Maar diep van binnen voelen we allemaal dat dat niet helemaal klopt.
Het ritme van jou
Naast het ritme van de natuur bestaat er nog iets anders.
Het ritme van jou.
Je eigen tempo.
Je eigen intuïtie.
Je eigen timing.
Maar om dat te kunnen horen, heb je ruimte nodig.
Ruimte om te vertragen.
Ruimte om te observeren.
Ruimte om te voelen.
En juist die ruimte ontbreekt vaak in ons dagelijkse leven.
We zitten in die razendsnelle trein waar ik eerder over schreef.
Een trein die maar door blijft gaan.
Totdat er ergens een moment komt waarop je voelt:
Wacht even…
Is dit eigenlijk nog mijn tempo?
Of ben ik alleen maar aan het rennen omdat iedereen rent?
Wat kinderen ons nog laten zien
Misschien is dat ook waarom het zo verfrissend is om naar kinderen te kijken.
Zij leven nog niet vanuit haast.
Niet vanuit productiviteit.
Niet vanuit het idee dat alles ergens toe moet leiden.
Voor een kind is een dag gewoon een nieuwe wereld om te ontdekken.
Een steen op de grond kan al een avontuur zijn.
Een golf in de zee een wonder.
Ze kijken.
Ze onderzoeken.
Ze verwonderen zich.
Misschien is dat wel iets wat wij als volwassenen langzaam weer mogen herinneren.
Niet alles hoeft sneller.
Niet alles hoeft geforceerd.
Soms mag je gewoon kijken wat er wil ontstaan.
Van duwen naar zeilen
Het beeld van zeilen vind ik mooi.
Een zeiler kan de wind niet maken.
Maar hij kan wel leren meebewegen met de wind.
Hij kan leren voelen waar de stroming zit.
Hij kan zijn zeilen zo zetten dat hij vooruitkomt zonder te forceren.
Dat vraagt iets anders dan duwen.
Het vraagt aandacht.
Aanwezigheid.
Vertrouwen.
En misschien ook een beetje moed.
Want vertrouwen betekent ook dat je soms niet precies weet hoe iets zich zal ontvouwen.
Waarom een andere omgeving soms helpt
Soms is het lastig om dat nieuwe ritme te voelen zolang je midden in je dagelijkse omgeving zit.
Dezelfde agenda.
Dezelfde prikkels.
Dezelfde verwachtingen.
Daarom kan het zo krachtig zijn om af en toe letterlijk even uit die omgeving te stappen.
Om jezelf een plek te gunnen waar het tempo anders is.
Waar natuur weer voelbaar is.
Waar eenvoud ruimte maakt voor reflectie.
Een plek waar je weer even kunt luisteren.
Niet naar alles wat moet.
Maar naar wat van binnen beweegt.
Waarom wij onze retreats zo vormgeven
Dat is ook precies de reden waarom wij onze retreats in Senegal op deze manier creëren.
Niet om mensen nóg meer te laten doen.
Maar juist om ruimte te scheppen.
Ruimte voor stilte.
Voor gesprekken die er toe doen.
Voor natuur.
Voor een ander ritme van leven.
In Senegal, dicht bij de zee, onder de Afrikaanse zon, en omringd door een cultuur die nog sterk verbonden is met gemeenschap en natuur, gebeurt er vaak iets bijzonders.
Mensen beginnen weer te voelen.
Ze vertragen.
Ze kijken anders.
En soms herinneren ze zich daar weer iets wat ze al wisten, maar ergens onderweg een beetje waren kwijtgeraakt: dat het leven niet altijd geduwd hoeft te worden.
En soms herinneren ze zich daar weer iets wat ze al wisten, maar ergens onderweg een beetje waren kwijtgeraakt.
Dat het leven niet altijd geduwd hoeft te worden.
Soms mag je leren zeilen.
Misschien is dat precies wat er gebeurt wanneer je jezelf even uit het ritme van alledag haalt en opnieuw leert luisteren naar het ritme van de natuur.
Zonsopgang boven de Atlantische Oceaan bij Abene, Senegal.