Van “broddellapjes” naar tassenpassie
Haken vanuit het hart — en doorgeven met liefde.
Over haken, herinneringen en een creatieve missie in Senegal
Voor mij begon het ooit met haken, breien en punniken als meisje. En nu, jaren later, is tassen maken uitgegroeid tot een niet te stoppen passie. In deze blog neem ik je mee in mijn creatieve reis én in het begin van iets moois: Bagolu, onze haakmissie in Senegal.
Als meisje was ik eigenlijk altijd al aan het frobelen. Haken, breien, punniken… ik was er eindeloos mee bezig. Ik had een mandje vol met allerlei proefjes, frutsels en half afgemaakte werkjes. Mijn moeder noemde het altijd mijn broddellapjes.
Voor mij waren het geen broddels, maar creatieve avonturen.
Op school hadden we handwerken, en daar werd ik oprecht blij van. Het voelde nooit als iets dat moest. Integendeel. Ik vond het heerlijk om met mijn handen bezig te zijn, iets te maken, iets te zien ontstaan. En als ik er nu op terugkijk, kun je eigenlijk wel zeggen: het is me met de paplepel ingegoten.
Mijn moeder was coupeuse en daarnaast gewoon handig met alles. Vanuit haar verleden veranderde ze jassen in mantelpakjes en maakte ze de mooiste kleding. Als jong meisje droeg ik kleding die door haar was gemaakt: broekpakken met borduursels, rokjes, jurkjes. Ook haakte ze poppenkleertjes.
Gehaakte poppenkleertjes van mijn moeder. Hier begon mijn liefde voor haken en creëren.
Er werd gecreëerd in huis. Altijd.
Misschien is dat ook wel waarom het voor mij zo vanzelfsprekend voelt om nu nog steeds altijd bezig te zijn. Want stilzitten? Dat zit er bij mij niet echt in.
Sommige passies ontstaan niet zomaar. Die zitten al jaren in je handen, in je hoofd, in je hart.
Vanuit het niets maakte ik op een gegeven moment een paar tassen. Gewoon, omdat het in me opkwam. En zoals dat soms gaat: van het een kwam het ander. Voor ik het wist, was ik niet meer te stuiten.
Tassen maken is echt mijn passie geworden. Ik ben er als het ware dag en nacht mee bezig. Met creëren. Met het uitdenken van een nieuw patroon. Met keuzes maken: welke bodem past erbij, welke handvatten, welk model, welke uitstraling?
En het liefst duik ik ook nog in alle details, want juist daar gebeurt het. Daar krijgt een tas karakter.
Wat ik zo fijn vind aan deze passie, is dat je voortdurend bezig bent iets moois te creëren. Het brengt je in een bepaalde vibe. Je hoofd is bezig, maar op een fijne manier. Je brein werkt, maar niet vanuit stress — juist vanuit ontspanning, plezier en inspiratie.
Voor mij werkt het echt als een andere mood. Het zet mijn creatieve geest aan en geeft ruimte.
Na een aantal tassen van katoen gehaakt en gemaakt te hebben, ontdekte ik een ander garen: polypropyleen. Voor mij toen nog totaal onbekend. Maar wat een uitvinding is dat geweest. Soms kom je iets tegen waarvan je meteen voelt: ja, dit is bijzonder.
Mijn tassenpassie: met liefde gehaakt, klaar om mee op reis te gaan.
Tassen maken werd meer dan alleen iets voor mezelf. Het werd iets wat ik wilde delen.
En precies daar begint Bagolu.
Bagolu is ontstaan vanuit mijn liefde voor haken, kleur, tassen en creativiteit. Maar het groeit inmiddels uit tot iets groters. Naast het organiseren van retreats en groepsreizen, zijn we ook bezig met het organiseren van een haakschool in Abene, Senegal.
Mijn wens is om mijn haakkunst door te geven aan vrouwen daar. Niet alleen het leren haken, maar vooral een vaardigheid die hun eigen mogelijkheden kunnen vergroten. Een tas maken is dan niet alleen een creatief proces, maar ook een manier om een eigen bedrijf op te bouwen.
Een eigen business. Een eigen inkomen. Een manier om bij te dragen aan hun familie.
Dat raakt mij.
Want wat voor mij ooit begon als broddellapjes in een mandje, kan voor een vrouw in Senegal misschien het begin zijn van iets nieuws. Een vaardigheid. Zelfvertrouwen. Creativiteit. Een product om te verkopen. Een stap richting meer zelfstandigheid.
Daarom verzamelen we haaknaalden. Daarom bouwen we stap voor stap aan Bagolu. Daarom wil ik mijn kennis, mijn patronen en mijn liefde voor het maken doorgeven.
Van hart naar handen.
En van handen naar kansen.
Eigenlijk is het heel mooi: een passie die ooit begon aan de keukentafel, groeit nu uit tot een creatieve missie die vrouwen in Senegal kan ondersteunen bij het opbouwen van hun eigen toekomst.
Een nieuw begin voor Isatou in Abene: haken leren om stap voor stap een eigen business op te bouwen.
En dat is precies wat ik graag wil delen.
En heb jij nog een haaknaald liggen die je niet meer gebruikt?
Dan kan jouw haaknaald een nieuw leven krijgen in Abene.
Wil je Bagolu steunen of meer weten over de haakmissie in Senegal? Stuur mij gerust een bericht of kijk voor meer informatie op de Bagolu-pagina van Sunrise Senegal.
Stap voor stap groeit deze creatieve reis verder.
Met liefde begonnen.
Met zorg opgebouwd.
En bedoeld om creativiteit door te geven aan vrouwen die er hun eigen toekomst mee kunnen vormgeven.